Eski Yunanistan'da çiftçilik sistemleri hakkında uzun süredir devam eden bir tartışmaya yeni bir araştırma ışık tutuyor. Azoria'da yapılan kazılarda bulunan hayvan kalıntıları, eski Yunan çiftçilerinin hem mobil hayvancılık hem de yerel hayvan yetiştiriciliği kullandıklarını gösteriyor.
Araştırma, eski Yunan toplumu için tarımın ne kadar önemli olduğunu da vurguluyor. Topluluklar, yemekleri paylaşılan şölenler, simpoziumlar ve büyük toplu kurbanlar aracılığıyla bir araya geliyordu.
Yaklaşık 100 yıldır, araştırmacılar eski Yunanlıların hayvanları nasıl yetiştirdikleri konusunda anlaşamıyorlardı. Bir teori, mevsimlik olarak otlak aramak için manzara boyunca hareket eden büyük, yarı göçebe sürüler öneriyordu. Bir diğer teori ise günlük çiftlik hayatının bir parçası olarak entegre edilmiş daha küçük sürüler öneriyordu.
Yeni çalışma, eski Yunan dünyasında şimdiye kadar incelenmiş en büyük hayvan kalıntıları koleksiyonunu analiz etti. Bu koleksiyon, Azoria'dan 50 koyun ve keçiden oluşuyor.
Azoria, Girit'te erken bir yerleşim yeri olarak, araştırmacılara Klasik dönemden önce, yani sitenin MÖ 5. yüzyılın başlarında terk edildiği döneme ait bir yaşam görünümü sunuyor. Arkeologlar, hem evler hem de toplu yemek alanlarından geniş hayvan kalıntıları çıkardılar.
Araştırmacılar, evlerde ve toplu şölen alanlarında tüketilen hayvanların benzer olduğunu, keçi, koyun, domuz ve sığır gibi hayvanları içerdiğini buldular. Ancak, hazırlama yöntemleri farklıydı, bu da toplu ritüeller için özel bir kesim yöntemi öneriyordu.
Bu uzun süredir devam eden tartışmayı çözmek için bilim adamları, hayvan dişleri ve kemiklerinde diyet ve hareket kalıplarını incelemek için kararlı izotop analizi uyguladılar. Bu teknik, araştırmacılara hayvanların ne yediklerini, nerede yaşadıklarını ve diyetlerinin mevsimlerle nasıl değiştiğini izleme olanağı sağladı.
Sonuçlar, iki ayrı sistemin aynı anda çalıştığını gösterdi. Ev ortamlarında tüketilen hayvanlar, yerel beslenme kalıplarını gösterdi, bu da onların çiftliklere yakın kaldıklarını ve mevsimlik bitki ve ürün artıklarını yediklerini gösterdi.
Bununla birlikte, toplu şölenlerde kullanılan hayvanlar, yüksek ve alçak bölgeler arasında mevsimlik göçü veya özel olarak yetiştirilmiş yem bitkilerinin tüketimini gösteren izotop imzalarına sahipti.
Bu bulgular, eski Yunan çiftçilerinin tek bir hayvancılık sistemine bağlı olmadıklarını gösteriyor. Bunun yerine, yerel çiftçilikle organize edilmiş, büyük ölçekli hayvancılık stratejilerini birleştiren karma bir yaklaşım kullandılar.
Çalışma, bu karmaşık sistemin hem günlük ev yaşamını hem de büyük toplu şölenleri desteklediğini, bu şölenlerin de ortaya çıkan şehir devletleri içinde siyasi ve sosyal bağları güçlendirdiğini öne sürüyor.
Araştırmacılar, eski Yunan topluluklarının hayvan üretimini çeşitli şekillerde koordine ettiklerini, bu sayede hem günlük geçimlerini hem de büyük ölçekli ritüel tüketimlerini sağlayarak sivil kimliklerini tanımladıklarını kếtüllerine ulaşıyorlar.
