Yüzyılı aşkın bir süredir hem savaş zamanında ülkeye hizmet eden hem de ünlü denizci Jacques Cousteau'yu ağırlayan, hatta Maine eyaletinin çeyrek dolarlık madeni parasında yer alan iki tarihi uskuna, New York City'nin ünlü Gowanus Kanalı'nın hemen açıklarındaki bir koyda son yolculuğuna çıktı.
Tarihi gemileri yüzen bar ve restoranlara dönüştüren bir şirketin sahip olduğu bu tekneler, Temmuz ayı başlarında Brooklyn sahilinde demirliyken battı.
Denizcilik topluluğundan birçok kişi artık şirketten gemileri kurtarmak için elinden geleni yapmasını ve öncelikle bu teknelerin nasıl battığına dair hesap vermesini istiyor.
New York merkezli Crew şirketine ait olan 37 metre uzunluğundaki Pilot ve 39 metre uzunluğundaki Victory Chimes, şiddetli fırtınaların yaşandığı bir dönemde battı. Yüz yılı aşkın yaştaki Pilot ile 1900 yapımı olan ve 2003 yılı Maine çeyrek dolarlık madeni parasında yer alan Victory Chimes'in batışının kesin nedeni henüz tam olarak belirlenemedi.
Şirketin Üst Yöneticisi Alex Pincus, Crew firmasının sigortacılar, deniz kurtarma uzmanları ve deniz surveyörleriyle batan tekneler için ne yapılacağını belirlemek üzere çalıştığını belirtti.
Pincus, “Bu boyuttaki ahşap tekneleri sudan çıkarmak, özel ekipman, dikkatli bir planlama ve kapsamlı bir koordinasyon gerektiren son derece karmaşık bir işlemdir. Değerlendirmeler ve planlamalar devam ederken, tekneler bu süreç boyunca suyun altında kalmaya devam ediyor” dedi.
Denizcilik grupları, mümkünse gemilerin kurtarılmasını istiyor. Kürek çeken üyelerin bulunduğu Gowanus Dredgers adlı kano kulübünün bir üyesi olan Brad Vogel, gemilerin potansiyel kaybını “bir utanç” ve “bir bakıma affedilmez” olarak nitelendirdi.
Vogel, “Maine'deki ve New York City'deki insanlar cevaplar istiyor ve neler olup bittiğini bilmek istiyor. Ayrıca tekneleri sudan çıkarma konusunda bir kararlılık olup olmadığı da hiç belli değil” diye konuştu.
Ulusal Tarihi Yerler Listesi'nde yer alan Victory Chimes, dar ve sığ su yollarında seyretmek üzere tasarlanmış düz tabanlı bir uskuna türü olan hayatta kalan son Chesapeake ram gemisi olma özelliğini taşıyor. Crew şirketi bu gemiyi yaklaşık üç yıl önce bir açık artırmada satın almıştı.
Maine Tarihi Topluluğu İcra Direktörü Steve Bromage, geminin kaybının “Maine ve ülkenin denizcilik mirası için yürek parçalayıcı” olduğunu, çünkü bunun kendi türündeki son uskuna olduğunu söyledi.
Bromage, “Onu kurtarmak muazzam bir çaba ve masraf gerektirse de, tarihin bu denli önemli bir parçasını kaybetmek çok talihsizlik olur” ifadelerini kullandı.
Pilot uskunası bir zamanlar Boston Limanı'nda daha büyük gemilere deniz pilotları taşıyordu. Ayrıca II. Dünya Savaşı döneminde Sahil Güvenlik için de seferler yaptı. 1970'li ve 1980'li yıllarda eğitim ve araştırma gemisine dönüşen teknede, o dönemde Jacques Cousteau da vakit geçirmişti. Crew şirketi ise 2015 yılında satın aldığı bu gemiyi bir istiridye barına çevirdi.
Gemilerin kurtarılıp kurtarılamayacağı belirsiz. Maine, Rockland'daki Charlie's Marine Service'ten Charlie Weidman, gemiler kurtarılsa bile yeniden inşa etmenin son derece zor ve maliyetli olacağını, çünkü inşa edildikleri kereste türünün artık kolay bulunamadığını belirtti. Weidman, bir zamanlar Victory Chimes ile aynı iskeleyi paylaştığını ve gemilerin batışı ile onları yüzen restoranlara dönüştürme girişimlerine karşı duygusuz olduğunu söyledi.
Weidman, “Kendilerini resmettikleri gibi kurtarıcı değiller. 'Biz gemiyi kurtarıyoruz' diyorlar ama aslında o gemiyi paraya çevirmeye çalışıyorsunuz. Sadece burada bir kuruş kazanmaya çalışıyorsunuz” dedi.
Uskunalar, Brooklyn'in Red Hook mahallesindeki Gowanus Kanalı'nın hemen açıklarında bulunan Henry Street Basin'e taşınmadan önce Brooklyn Bridge Park'ta demirliydi. Kanal, ülkenin en toksik su yollarından biri olarak kabul edilen ve uzun vadeli bir temizlik çalışmasının devam ettiği federal bir Süper Fon bölgesi.
Parkı yöneten Brooklyn Bridge Park Corporation, yorum talebine yanıt vermedi. Sahil Güvenlik ve New York City yetkilileri de gemilerin batışıyla ilgili soruları yanıtsız bıraktı.
Maine Denizcilik Müzesi Sözcüsü Amanda Pleau, bu tür tarihi uskunaların bakımının çok zor olması nedeniyle gemilerin kaybının “üzücü ama tamamen beklenmedik olmadığını” söyledi. Pleau, yüzyılın başındaki uskunaların çoğunun 20 yıldan daha az dayandığını belirtti.
Pleau, “Tarihi gemileri bu kadar özel kılan da bu; Maine'de 100 yaşından büyük bir evle karşılaşmak nadir bir durum değil, ancak geriye kalan gemiler çok az” dedi.
