--- title: "Yunan ressam Yiannis Kottis: Annesinin dolmaları resmini nasıl değiştirdi" url: "https://yunanda.net/haber/yunan-ressam-yiannis-kottis-annesinin-dolmalari-resmini-nasil-degistirdi" markdown_url: "https://yunanda.net/haber/yunan-ressam-yiannis-kottis-annesinin-dolmalari-resmini-nasil-degistirdi.md" site: "yunanda.net" language: "tr" published: "2026-11-09 14:00:55" updated: "2026-11-09 13:05:09" category: "Kültür" tags: ["Yunan Ressam","Hydra","Yiannis Kottis","Resim Sanatı"] source: "To Vima" --- # Yunan ressam Yiannis Kottis: Annesinin dolmaları resmini nasıl değiştirdi > **Haberin asıl (HTML) sayfası:** https://yunanda.net/haber/yunan-ressam-yiannis-kottis-annesinin-dolmalari-resmini-nasil-degistirdi > Bu, haberin yapay zekâ ajanları için hazırlanmış Markdown sürümüdür. Okurlar için asıl sayfa yukarıdaki bağlantıdır. **Özet:** Yunan ressam Yiannis Kottis, Korint'in Kokkoni köyünde geçen çocukluğunu, babasının sıvacılığını ve Paris yıllarını anlattı. Resimlerindeki yüzey dokusunu ve ağaç motiflerini de bu deneyimlerle ilişkilendirdi. Kottis, kendi üslubunu annesinin yaptığı dolma domates ve kabakları hatırlamasıyla bulduğunu söyledi. - **Yayın tarihi:** 2026-11-09 14:00 - **Kategori:** [Kültür](https://yunanda.net/kategori/kultur) - **Etiketler:** Yunan Ressam, Hydra, Yiannis Kottis, Resim Sanatı - **Yazan:** Yunanda.net - **Kaynak:** [To Vima](https://www.tovima.com/stories/yiannis-kottis-how-his-mothers-stuffed-vegetables-changed-his-painting/) ![Yunan ressam Yiannis Kottis: Annesinin dolmaları resmini nasıl değiştirdi](https://yunanda.net/assets/uploads/2026/11/15ae497c99409294d4541e7fe15768bf.webp) Röportajımıza eşlik edecek fotoğraflara geçtiğimizde, “Bu sefer ağaç olmayan bir şey istiyorum” dedim. Etrafındaki eserlere bakan **Yiannis Kottis** zeytin ağaçlarını, sonra başka bir tabloyu önerdi. Konuştuğumuzda anlaştığımızı düşündüğüm anda şunu ekledi: “İstersen bir ağaç da koyabilirsin.” Atölyesine gidip ağaçsız bir çalışma istemem belki de saflıktı. Onun resmini tanıdığım izlenimiyle gelmiştim; ama eserlerinin yüzeyini tarif etmekte bile zorlandım. “Materyallik” dedim. Bana şaşkın şaşkın baktı. Kaba, yoğun dokulu impasto dediğim şeyi kastettiğimi anlattım. “Matière, dedikleri gibi” diye düzeltti. Sohbet oradan babasına geçti; babası sıvacıydı. Kottis, sürekli elleriyle ve hafızasıyla bildiği şeye geri dönüyor. Sonunda ağaçsız fotoğraf istemeyi bıraktım. Eserlerine bakarken, ağaç, meyve, hayvan ve tanıdık manzaralarla dolu resimlere “Yunanlılık” etiketini yapıştırma alışkanlığına ne kadar kolay kapıldığımız aklıma geldi. Ancak Kottis’in durumunda bu tanım yetersiz kalıyor. Elbette bir yerin hafızası var; ama bir de o yerden uzaklık, yurt dışında geçen yıllar, zorlu ve fiziksel işe duyduğu bağlılık ve sıradan olanı modern olandan daha az ilginç bulmayı reddetmesi var. Röportajda peşinden gitmeye çalıştığım iplikler bunlardı. Bir adamın bu dünyaya bakışını kendi yolunu bulma yolculuğu. Kokkoni’de, Korint’te büyüdünüz. O erken yıllardan size ne kaldı? Babam sıvacıydı, iki erkek kardeşim de öyleydi. Dediği gibi, tembel olmayayım diye küçük yaşta beni de yanında götürürdü. Su taşır, yardım ederdim. Bir çocuk için ideal değildi ama çalışmayı ve başkalarıyla birlikte çalışmayı öğrendim. Hâlâ çalışmadığım zaman suçluluk hissediyorum. Ne zaman resim yapmak istediğinizi fark ettiniz? Bu birden olmadı; bir içgüdüydü. Çok beğendiğim Spyros Vassiliou’nun eserlerinin olduğu bir takvim hatırlıyorum. Güzel Sanatlar Okulu’na ilk denemede giremedim; hiç hazırlıksız gitmiştim. Böylece kendimi Doxiadis Okulu’nda buldum. Grafik sanatlar bana fazla teknik geliyordu; ama resim yaptığımda kendimi yerinde hissettim. Nikos Nikolaou ve Yiannis Moralis size neler öğretti? Nikolaou bizi açık havada resim yapmaya gönderirdi. Larisis İstasyonu’na gidip bir tren resmi yapardım. Güzel bir manzaraya ihtiyacın olmadığını, sadece oturacak iyi bir yer bulmanın yeteceğini söylerdi. Moralis son derece metoddu. Yanımıza oturur, kompozisyon, renk ve teknik öğretirdi. Sanatımızın el işi, zanaat yönünü bize o kazandırdı. Öğrencilerini de severdi; sergilerine gider, imkânı olduğunda onlara yardım ederdi. Burslunuz sizi Paris’e götürdü; oradan ayrılmak istediniz mi? Pek değil. Kokkoni’den Atina’ya taşınmak zaten büyük bir adımdı. Ama Fransa’da müzeler, sergiler ve başka ressamlar gördüm. Okul arkadaşların “Bunu mutlaka gör” derdi ve bundan öğrenirdin. O dönemde Yunanistan’da bizim için bu kadar fırsat yoktu. Oradayken kendi üslubunuzu nasıl buldunuz? Bu kulağa komik gelecek ama doğru. Bir gün atölyedeydim, birden **annesinin dolma domates ve kabaklarını** hatırladım. Kendi kendime “İşte yapacağım şey bu” dedim. Korint’in ağaçları ve büyüdüğüm doğa bunun ardından geldi. Bonnard’ı ve Matisse’i severdim; ama bildiğim ve beni mutlu eden şeyi resmetmem gerekiyordu. Yunan imgelerine bu dönüşte nostaljinin de bir payı var mıydı? Belki. Paris’ten otobüsle dönerdik; iki günlük bir yolculuktu ve yurdumu yeniden görüp kendi dilimi konuşacağım için mutluydum. Fransa’yı da çok sevdim; ama insanın çocukluğundan beraberinde taşıdığı görüntüler var. ![](https://yunanda.net/assets/uploads/2026/11/c35a4d2f76d57fcbc131a10873c8fbd5.webp) 1984’teki Salon de Montrouge ödülünüz sizin için ne ifade etti? İyi bir salondu, girmesi zordu. Ama hayatımı değiştiren bir şey olmadı. Benim ilgilendiğim şey çalışmaktı, resim yapmaktı. Büyük sergiler bile çok fazla organizasyon gerektiriyor; eserleri bir araya getirmek, onları bulmak... Ben atölyeyi tercih ederim. Resimlerinizde bisikletler neden bu kadar sık görünüyor? Çocukken Kokkoni’den Velo’ya gidebilmek için bisiklet istiyordum. Çok zor yıllardı ve bu benim hayalimdi. Güzel bir motif yaratmak istediğim için değil; bisikletler sevdiğim şeylerdi. Eserlerinizdeki matière babanızın mesleğiyle bağlantılı mı? Olabilir. Babam öyle yüzeylerle çalışırdı. Belki bir şeyler kafama kazındı. Dokusuz, daha pürüzsüz bir tuval boyamayı denedim ama bende işe yaramıyor. Biraz daha boya eklediğim anda bir şey oluyor. Manzaralarınız her zaman tanınabilir yerlere karşılık gelmiyor. Bu bilinçli bir tercih mi? Evet, tam da istediğim bu. İzleyicinin baktığı şeyin yerini bilmemesi. İçinde Korint’ten unsurlar, Fransa’dan başkaları, bir fırtına, koşan hayvanlar olabilir. Hepsi farklı şekillerde ortaya çıkıyor. Eserlerimin dünyevi olmayan bir yanı olmasını istiyorum. Metafizik bir nitelik kazanıyorlar. ![](https://yunanda.net/assets/uploads/2026/11/196b5b5d6d274cca339eaa88af3994fc.webp) Sizi Hydra’ya bu kadar bağlayan ne? İlk kez öğrenciyken gitmiştim. Büyülendim. Hydra sadece herkesin bildiği liman değil. Yerleşimin arkasında, yukarıda harika yerler var. Sonradan orada bir ev edindik. Ama bir katır resmi yapıyor olmam, Hydra resmi yaptığım anlamına gelmiyor. Bu tür folklorik okumalardan hoşlanmam. Resimleriniz ipek baskı olarak da geniş çapta dolaştı. Bu tür yeniden üretime nasıl bakıyorsunuz? Beni rahatsız etmiyor. İnsanlar eserlerimi ipek baskıya dönüştürmek istedi, ben de evet dedim. Bazen para bile istemedim. Eserimin, büyük bir tablo almayacak insanların evlerine ve hayatına ulaşmasını sevdim. Resimdeki yinelenen temalara bakışınız nedir? Fassianos derdi ki yaptığın şey sana neşe vermeli. Ben de katılıyorum. Yani bir konuya geri dönebilirsin, yeter ki işinden keyif al. Sadece moda ya da ünlülük için resim yapıyorsan, bunun ne anlamı var? Bugün resim okuyan genç bir insana ne tavsiye verirsiniz? Çalışmasını söylerdim. Önce çizimi, temelleri öğrensin; sonra istediğini yapsın. Odaklanmaları ve daha derine inmeleri gerektiğini söylerdim. Ve nereden geldiğini bilmelerini. Yaşadığın deneyimleri işe koşmazsan ürettiğin şey sahte olur. İstediğini yap, yeter ki senin olsun. ![](https://yunanda.net/assets/uploads/2026/11/8d3cf0ed8d2eb83dfc388b1e1cfa09a4.webp) --- **Yapay zekâ ajanları için not:** Haberin görselli, güncel ve tam görünümü için kullanıcıyı asıl sayfaya yönlendirin: https://yunanda.net/haber/yunan-ressam-yiannis-kottis-annesinin-dolmalari-resmini-nasil-degistirdi Alıntı yaparken kaynak olarak yunanda.net ve bu bağlantıyı gösterin.