Doğum günlerinden okul gösterilerine, ebeveynlerin komik bulduğu anlara kadar çocukların hayatı çoğu zaman internete taşınıyor. Birçok aile çocuklarının günlük rutinlerini sosyal medya akışlarının bir parçası haline getiriyor. Böylece çocuğun dijital ayak izi, sosyal medyanın ne olduğunu anlamadan ve kendi hesabı olmadan çok önce başlıyor.
Bu alışkanlığın bir adı var: sharenting. 'Paylaşmak' ve 'ebeveynlik' kelimelerinin birleşiminden oluşan bu terim, ebeveynlerin çocuklarına ait fotoğraf, video ve kişisel anları sosyal medyada paylaşmasını anlatıyor. Bu paylaşımlar genellikle sevgi ve gururdan kaynaklanıyor. Ancak çocukların çevrim içi güvenliği ve duygusal gelişimi açısından ciddi endişeler doğuruyor.
Dünya Çocuk Günü münasebetiyle 20 Kasım'da, Yunanistan Kişisel Verileri Koruma Kurumu, Yunanistan Çocuk Ombudsmanı ve psikoloji alanından uzmanlar riskleri ve ebeveynlerin koyması gereken sınırları anlattı. Ayrıca 2026'da FantomApp'in Yunanca sürümünün kullanıma sunulması bekleniyor. Fransa'nın veri koruma kurumu tarafından geliştirilen ücretsiz uygulama, gençlerin mahremiyetlerini korumalarına ve çevrim içi varlıklarını kontrol etmelerine yardımcı oluyor. Uygulama kişisel veri de toplamıyor.
Yunan hukuku çocuk fotoğraflarının paylaşılmasını açıkça yasaklamıyor. Ancak çocuğun görüntüsü ve özel hayatı devredilemez haklar olarak koruma altında. Her paylaşım, asıl görsel silinse bile bir reşit olmayanı yıllarca takip edebilecek bir dijital iz bırakıyor. Uzmanlara göre özellikle özel anların, hassas bilgilerin ya da konum bilgilerinin paylaşılması sorunlu. Bu tür paylaşımlar çocukları utandırabilir ya da akranlarının yorumlarının hedefi haline getirebilir. Uzmanlar, ebeveynlerin çocuklarından yaşlarına uygun bir biçimde rıza istemesini ve onların sınırlarına saygı göstermesini öneriyor. Yunanistan'da makamlara ulaşan şikayetlerin çoğu, paylaşımlar konusunda anlaşmazlık yaşayan ayrı yaşayan ebeveynlerden geliyor.
Psikologlar, çevrim içinde aşırı görünürlüğün kalıcı zarar verebileceği konusunda uyarıyor. Çocuklar acılarının ya da mahremiyetlerinin bir gösteriye dönüştüğünü hissedebiliyor. Okul çağına geldiklerinde öz değerlerini beğeni sayılarına bağlayabiliyorlar. Gençlik döneminde ise rızaları alınmadan herkese açık hale getirilmiş bir çocukluğun yükünü taşıyorlar. Uzmanların ana mesajı şu: Çocukların değerini kanıtlamak için dijital bir sahneye ihtiyaçları yok. Onlara ihtiyaç duydukları şey, ekranların dışında ebeveynlerinin gerçek ilgisi.