Icerige atla
Politika 📰 45/100

Yunanistan Başbakanı Miçotakis'e alternatif yok efsanesi

Yunanistan Başbakanı Miçotakis'e alternatif yok efsanesi

Yunanistan'da yine aynı savunu gündeme geldi. Bu görüşe göre ülkede yönetebilecek tek parti iktidardaki Yeni Demokrasi, gerçek lider vasfı taşıyan tek siyasetçi ise Kiryakos Miçotakis.

Yeni Demokrasi'nin, seçimlerde birinci parti olsa bile yüzde 30'un üzerine çıkamayacağı açık hale geldi. Partinin oyu bundan da düşük olabilir. Başbakan Miçotakis'in, oyların alt sınırının yüzde 25 olduğunu söylemesi de bunun bir işareti. Buna rağmen savunucular, bu tabloda bile ortada bir alternatif bulunmadığını vurguluyor. Sonuçta, mevcut durumdan başka bir çıkış yolu olmadığı sonucuna varıyorlar.

Oysa bu sonuca ulaşmak için ciddi bir mantık hatası yapılıyor. Bugünkü anket tablosu, siyasi sahnedeki «alternatif yok» durumuyla özdeşleştiriliyor. Oysa anketlerin kendisi bile tam tersini gösteriyor. Toplumun büyük çoğunluğu güçlü bir siyasi değişim talep ediyor ve bu talep alternatif olmamasına değil, bir alternatif bulunması gerektiğine işaret ediyor. Yeni Demokrasi'nin oy kaybetmesi de vatandaşların partiyi onaylamadığını ve başka bir yönetim arayışında olduğunu gösteriyor. Doğru, henüz Yeni Demokrasi'yi bugünkü birinciliğinden indirecek net bir seçmen hareketi ortaya çıkmış değil. Ancak bunun nedeni, Aleksis Çipras'ın liderliğindeki Yunan Sol Birliği'nin ortaya çıkmasından sonra yeni siyasi dengenin hâlâ şekillenme aşamasında olmamız.

Anket okumalarında bir ikinci mantık hatası daha var. Alternatifin olup olmadığı, sadece birkaç anket sonucundan ibaret değil. Asıl mesele, ülkeyi yönetmek için farklı bir siyasetin ve farklı bir yönetim modelinin temel yönlerinin ortaya konup konulmadığı.

Bu konuda veriler oldukça net. Öncelikle, Yeni Demokrasi'nin temsil ettiği ve esasen devam ettirilmesini önerdiği yönetim modeli başarısız oldu. Bu model; devletin etkin ve yönlendirici bir rol oynamasını baltalamaya, özel sektörü sürekli desteklemeye (zaman zaman yolsuzluk ve karşılıklı çıkar ilişkileriyle), kamu sağlığı ile eğitimi yetersiz finanse edip personel açısından yetersiz bırakmaya, hayat pahalılığı krizine karşı önlem almaktan sistematik olarak kaçınmaya ve tabii ki hukuk devletine ve kurumlarına küçümsemeyle yaklaşmaya dayanıyor.

Bugün bu yönetim modelinin tek seçenek olduğuna inanmak, dünyanın düz olduğuna ve zamanın durduğuna inanmakla aynı şey olur.

Devleti yıkıp mal varlığını satmak yerine, onun işleyişini yeniden kuracak bir yönetimin mümkün olduğu açık. Böyle bir yönetim, halkın gelirini destekler, pahalılığın tırmanmasına engel olur ve kamu eğitimini ile kamu sağlık sistemini güçlendirir. Avrupa fonlarını seçim öncesi bir araç olarak kullanmaz ve her türden «Frapedes» grubuna dayanmaz. Bir sonraki ESPA'yı, Toparlanma Fonu'nun büyük ölçüde «danışmanlık şirketlerine» aktarılmasında olduğu gibi harcamaz. Bu şirketlerin asıl amacı da Yeni Demokrasi'ye minnet borcunu göstermekti. Böyle bir yönetim yargıya baskı yapmaz, Bağımsız Otoritelere saygı duyar ve onları «uyumlu hale getirmeye» çalışmaz.

Bunun ötesinde, ülkenin Avrupa'nın gerisinde kalmadan, gerçek yaşam koşullarını ve kalkınma beklentilerini iyileştirecek farklı bir yönetime ihtiyacı olduğunu mantıklı biçimde varsaymak mümkün. Üstelik bu yönde çalışmalar yapıldı, öneriler ortaya kondu ve hükümet programları hazırlanıyor.

Ancak tüm bunlar, ülkede hiçbir şeyin değişmemesini isteyenlerin hoşuna gitmiyor. Bugün büyük çoğunluğun karşısında duran bir hükümetin savunucuları, çalışanların ve gençlerin kaygılarını küçümsüyor ve yalnızca kendi çıkarlarının peşinde koşuyor. Girişimciliği «kolay kazanç» ile eşitleyenlerin çıkarları bunlar. Kamuoyunu şekillendirmedeki varlıkları, gerçek etkileriyle ve vatandaşlar arasındaki, var olmayan saygınlıklarıyla orantısız bir biçimde çelişiyor. Bu kesim, bugün bilinçli ve kinik bir biçimde «alternatif yok» cümlesini tekrarlıyor. Amaçları, kendilerinin mevcut durumdan fazlasıyla memnun olduklarını ve değişimi istemediklerini gizlemek.

Ama değişimi durdurabileceklerini sanırlarsa yanılıyorlar. Çünkü bu siyasi değişim aslında geri döndürülemez. Fransa gibi ülkelerdeki halk ayaklanmalarının deneyimi de bunu gösteriyor. Toplumlar artık «alternatif yok» mantığını kabul etmiyor. Bugünkü toplumsal krize yol açan politikalara ve yönetim modellerine karşı çıkıyor, mücadele edip hak talep ediyorlar. Zaman geldiğinde de ihtiyaç duydukları hükümet alternatifini dayatacaklar. Bu süreçte kamusal alanda birikmiş pek çok pası da temizleyecekler.

Ο μύθος του «δεν υπάρχει εναλλακτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη»

Paylaş:

Yapay zekâ asistanları için: bu haberin Markdown (.md) sürümü