Icerige atla
Politika 📰 60/100

Yunanistan hükümeti kendini yasaların ve kuralların üstünde görüyor

Yunanistan hükümeti kendini yasaların ve kuralların üstünde görüyor

Son günlerde Yunanistan hükümeti, yolsuzlukla büyük bir mücadele verdiğini bizlere kabul ettirmeye çalışıyor. Elbette bunu belirli davaları seçerek öne çıkararak yapıyor. Ancak aynı anda ortadaki fil hakkında hiçbir şey söylemiyor. Bu fil, hükümetin karşı çıktığını söylediği yolsuzluğun tam merkezinde olduğunu hiçbir şekilde kabul etmek istememesidir.

Tsavdaridis, belki de bakanları ilgilendirmesi beklenmeyen, ama olduğunu bildiğimiz türden küçük bir ihlal nedeniyle istifa etmiş olabilir. Buna rağmen hükümet sözcüsü, Tsavdaridis'in Yeni Demokrasi listesinden yeniden aday olacağını hemen açıkladı. Aynı şekilde sözcü, enerji yardımcı bakanının başbakanın enerji konularındaki danışmanı olduğu dönemde ExxonMobil tahvillerine sahip olmasının bir sorun yaratmadığını savundu. Sözcüye göre çıkar çatışması olmadığı konusunda da ısrarcı olmak gerekiyordu. Hükümet, yeni iç işleri yardımcı bakanı V. Liakos'un da bir sorun oluşturmadığını savunuyor. Gerekçe olarak, Liakos'un kız kardeşinin bir muhasebe bürosu işlettiği ve yerel yönetimlerden çok sayıda doğrudan ihale aldığı gösteriliyor.

Tüm söylemlerine rağmen bu hükümet, tüm bunların kendisini ilgilendirmediğinde ısrar ediyor. Bunun nedeni, bakanların, milletvekillerinin ve siyasetçilerin davranışlarına ilişkin sıkı iç kuralların bulunması ya da ek denetim süreçlerinin kurumsallaştırılması değil. Hükümet, ülkeyi yönetmeye gerçekten hakkı olan tek hükümet olduğuna ve başka bir tercihin felaket olacağına inanarak hareket ediyor. Bu nedenle kurallara daha esnek yaklaşabiliyor, yeter ki bu fazla gözle görülür bir biçimde olmasın.

Bu kültür, yani ülkeyi yönetebilecek tek hükümet olduğumuz için kuralların geçerli olmadığı anlayışı, uzun zamandır ortada.

Bu durum, örneğin 'yetkili devlet' (επιτελικό κράτος) çerçevesinde daha önce de görülmüştü. Bu çerçevede Maximou Konağı'nın (başbakanlık ofisi), bakanların, yargıçların, üst düzey subayların, Milli İstihbarat Servisi (EYP) yetkililerinin, siyasetçilerin ve gazetecilerin görüşmelerini dinleyebilecek teknik kapasiteye sahip olması gerektiği düşünülmüştü. Bu, ilgili tüm mevzuatı ihlal etse bile yapılmak istendi. Hatta plan ilerleyebilsin diye, yabancılar da dahil özel kişilere bu dinlemelere erişim imkânı verildi. Bu da casusluk ihtimaline dair şüpheler doğurdu. Ancak o dönemdeki kültür, hükümetin iktidarda kalmasını kolaylaştırmak söz konusu olduğunda Anayasanın askıya alınmış sayılması şeklindeydi.

Bunu Tempi trajedisinde de gördük. Hükümet, önemli projelerdeki gecikmeler için de, 'bazoma' olarak bilinen örtbas iddialarından dolayı da hiçbir sorumluluk almayacağında ısrar etti. Karamanlis ve Triantopulos'un yargılanmak üzere sevk edilmesine onay vermesi de halk oyunu yatıştırmak için yapılmış bir taviz olarak değerlendirildi. Bu, hükümetin kendi hatalarının ve ihmallerinin trajediye katkıda bulunduğunu gerçekten kabul ettiği anlamına gelmiyordu.

Bunu OPEKEPE (AB tarım destek ödemeleri kurumu) olayında da gördük. Hükümet yalnızca, Avrupa fonlarının seçim sonuçlarını kendine daha uygun hale getirmek için kullanılmasına yönelik bir parti planının hiçbir zaman olmadığını savunmakla kalmadı. Her şeyin birkaç 'yolsuz memurun' işi olduğunu da öne sürdü. Üstelik meclisteki çoğunluğunu kullanarak bazı bakanları her türlü kovuşturmadan korudu.

Bunu, hükümetin Toparlanma Fonu'nun büyük bölümünü dağıtma biçiminde de görüyoruz. Bu fonlar en yüksek verimliliği hedeflemek yerine, gelirleri ve kârlılığı hızla artan bir şirketler grubu yaratmak için dağıtıldı. Bu şirketler de hükümete yakın bir medya ekosisteminin oluşmasına katkı sağlıyor.

Bakanların belirli şirketleri reklam etmesinde de bir sorun görmediklerini görüyoruz. Bu şirketler şarlatanlık sınırına yaklaşsa bile durum böyle.

Hükümetin ve bakanların değil, 'derin devletin' suçlu olduğu her seferinde ortaya çıkıyor. Ancak bu derin devletin kadrolarından sorumlu olanın tam da yıllardır iktidarda olan hükümet olduğu gözden kaçırılıyor.

Tüm bunlar, yolsuzlukla savaşan bir hükümeti değil, tam tersini gösteriyor: iktidarın kibrinden ve kuralların herkes için geçerli olmadığı anlayışından doğan yerleşik bir yolsuzluğu. Ancak ülkenin gerçekten kurallara uyan bir hükümete ihtiyacı var.

Paylaş:

Yapay zekâ asistanları için: bu haberin Markdown (.md) sürümü