Amsterdam'da Hollanda karşısında Yunanistan, belki de çıtayı olması gerekenden çok daha yukarı çıkardığını gösterdi; en azından bunu olması gerekenden çok daha hızlı yaptı. Korkunç 7-0'lık skor ve çok daha iyi bir takım karşısında teslim olma görüntüsü kolay unutulacak gibi değil. Böyle bir sonucun ardından söylenen sözlerin hiçbir değeri yok.
Ne ağır sözler, ne sert yorumlar, ne de sıcak kanla çıkarılan sonuçlar işe yarar. Abartı, ne iyi gecelerde ne de dün Johan Cruyff Arena'da yaşanan gibi trajik gecelerde yardımcı oluyor. Ivan Jovanović'in ve oyuncularının arka arkaya yaptığı çok sayıda hatayı yeniden sıralamaya ve kaydetmeye gerek yok. Bir de 7-0'lık bir maçta toplam 9 faul yapmış olmamız var.
Kahretsin, kimse tek bir tekme bile atmadı. Xavi, oyuncularından durmalarını istediğini söyledi. Bu bir yandan çok acıtıyor; diğer yandan belki de bizi, Hollandalıların rahat geçtiği 7-0'lık skordan bile daha büyük, görülmemiş bir rezaletten kurtardı.
Şimdi ne olacak? Bir yol var: her şeyi değiştirmek, çünkü böyle bir utanç gecesinin ardından tepki vermemek mümkün değil.
Bir de ikinci yol var: Bu kadar yeteneği ve pratikte gördüğümüz potansiyeli olan bu milli takımın, sırf egoizm yüzünden tepki vermemesi mümkün değil. Pazartesi günkü Sırbistan maçı için psikolojisi ve gücü var mı; grupta ikinci sırada bitirip bitirmeyeceğimizden bağımsız olarak?
Bu 7'likle, Ivan'ın kurduğu milli takımın temellerine ne kadar büyük zarar verildi? Bu soruları yalnızca teknik direktör ve oyuncular yanıtlayabilir. Basın açıklamalarında değil, sahada, uygulamada. İyi olan şu ki, Sırbistan maçı hemen önümüzde; bu yüzden aşağılanmanın ardından tek önemli şey takımın vereceği yanıt. Yanıt verilecek mi, verilecekse nasıl olacak?
Şimdilik bunların dışındaki her şey gereksiz. Sırbistan'dan sonra ne olacağı büyük ölçüde Volos'taki Panthessaliko'da oynanacak maça da bağlı olacak. Ama bütün bunlar şimdilik tahmin ve sohbet düzeyinde kalıyor.
