24 Temmuz, Yunanistan'da demokrasinin yeniden tesis edilmesinin 52. yıldönümüydü ve her yıl olduğu gibi, askeri yönetimin sona ermesi anısına Cumhurbaşkanlığı Köşkü'nde özel bir etkinlik düzenlendi. Peki soruyoruz: Yunan siyasi sistemi, böylesine tarihi bir yıldönümünü onurlandırmak için birkaç saatliğine aynı alanda bir araya gelebilecek ya da en azından bir grup fotoğrafı çektirecek kadar bir arada durabilecek durumda mı?
Muhalefetteki SYRIZA'nın küçülen parlamento grubunun yeni seçilen lideri, cumhurbaşkanına gönderdiği bir mektupla resepsiyona katılmama kararını bildirdi. Etkinliğin 'demokrasi, kurumlar ve ortak tarihsel hafızamız üzerine anlamlı bir düşünme fırsatı sunmaktan uzak olduğunu' söyleyen lider, askeri cunta sempatizanlarının, aşırı sağ temsilcilerinin ve modern tarihin revizyonistlerinin davetli olmasını gerekçe gösterdi. Kayda değer bir 'detay': SYRIZA, Yunanistan'ı dört yıl boyunca aşırı sağcı Bağımsız Yunanlılar partisiyle koalisyon hükümeti olarak yönetti. Bir diğer detay ise sol partinin son 20 yıldaki tüm eski başkanlarının resepsiyona katılma kararı alması. Görünen o ki, ilgi çekecek başka bir şeyin olmadığı bir dönemde, içe dönük bir siyasi haber döngüsünde spot ışıklarının altında olmak için yapılan umutsuz bir girişim karşısında bu detayların hiçbiri önem taşımıyor.
Diğer küçük muhalefet partileri de daveti reddetme niyetlerini açıkladı; ya etkinliğin kendisine ya da cumhurbaşkanına itiraz ettiler. Yunanistan'ın giderek yoksullaşan siyasi hayatının sembolizminde, görünürlük için son kalan hamle 'kendini uzaklaştırmak' oldu. Kendini düzenden ayrı olarak konumlandırmak, öfkeli bir seçmen kitlesinin desteğini çekmenin en kolay ve en az zahmetli yolu haline geldi.
Bu yıldönümü kutlamasının kültürel ve siyasi önemi yıllar içinde azaldı ve çeşitli şekillerde değersizleştirilen bir ritüele dönüştü. Bunun ana nedenlerinden biri, Yunanistan'ın siyasi liderlerinin birbirleriyle etkileşim biçiminin, bu liderler kim olursa olsun, geri dönülemez şekilde değişmiş olması.
'Modern Yunan tarihinin en açık, kapsayıcı ve demokratik sisteminin kuruluşunu, istikrar, demokrasi ve bir Avrupa geleceği döneminin başlangıcını' kutlamak, ulusal bir kutlama nedeni olarak etkisini yitirmiş görünüyor.
Yine de cumhurbaşkanlığı resepsiyonunu tamamen terk etmek, kutuplaşma iklimi ve ortak zemin bulamama durumu için bir zafer olarak görülme riskini taşıyor. Uyuşmazlık ve siyasi zehirlilik yeni normal haline geldi; bunları her gün yaşıyoruz. Başarısızlığımız tamamlansın diye 24 Temmuz'u da mı teslim etmeliyiz?
