The Independent yazarı, Andy Burnham'ı izledikçe güçlü bir dejavu hissine kapıldığını belirtiyor. Yazara göre sanki eski Yunanistan Başbakanı Aleksis Çipras'ı yeniden görüyor gibiyim. Siyasi argümanlar, birbirine çarpıcı biçimde benzer jestler, hatta özenle oluşturulmuş 'sürekli genç siyasi dışarlıklı' imajı... Her şey çok tanıdık geliyor.
Ancak Burnham'ın, eski Yunan solcu liderin siyasi oyun kitabına da başvurduğu görülüyor. Yazar, bunun İngiltere için iyi sonuçlanmayacağı endişesini taşıyor. Burnham'ın 'Tahvil piyasalarına bağımlı olma durumunun ötesine geçmeliyiz' sözleri, yazara Çipras'ın 2014 seçim kampanyasındaki söylemini hatırlatıyor. Çipras o dönem, 'Şimdiye kadar piyasaların davul çalacağını ve hükümetlerin onların melodisiyle dans edeceğini sandılar. Ama artık işler değişecek. Biz lir çalacağız, onlar dans edecek' demişti.
Yazar, Çipras'ın iktidara geldiğinde bu felsefeyi AB ile yürüttüğü müzakerelerde uygulamaya kalkıştığında, ülkenin bankalarını kapattığını ve sermaye kontrolleri getirdiğini hatırlatıyor. 30 Haziran 2015'te Yunanistan, IMF'ye geri ödemesini kaçıran ilk gelişmiş ülke oldu. Bu, mali piyasalarda Yunanistan'ın euro bölgesinden çıkmak zorunda kalabileceği korkularını körükledi. İki haftadan kısa bir süre sonra Çipras, Avrupa yanlısı muhalefet partilerinin desteğiyle sert bir kurtarma paketini parlamentodan geçirerek dramatik bir geri dönüş yaptı.
Analize göre, Tıpkı Burnham'ın 'No 10 North' planları gibi, Çipras da amiral gemisi seçim platformunu başkentte açıklamamayı tercih etti. Bunun yerine 435 kilometre kuzeye, Yunanistan'ın ikinci büyük şehri Selanik'e giderek 'bölgeler arası farkı kapatma' sözü verdi. Onun 'Manchesterizmi', gücü ve refahı Atina'dan uzun süredir ihmal edilen Kuzey'e kaydırma vaadi üzerine kurulu 'Selanik Manifestosu'ydu.
2016 yılında Çipras, Selanik'te kalıcı bir başbakanlık ofisi kuran ilk Yunan başbakanı oldu. Her iki haftada bir orada çalışma sözü verdi (Burnham'ın hedefi her hafta). Kuzey Yunanistan'ın 'büyümenin motoru' olacağını savundu.
Ancak Çipras'ın Selanik ofisi hiçbir zaman tam anlamıyla hayata geçmedi. Atina'dan yönetmeye devam etti ve bugün ofis sadece ismen var. Yunanistan'ın köklü ekonomik coğrafyasını da değiştirmedi. Yunan düşünce kuruluşu ELIAMEP'e göre, Atina metropol bölgesi halen Yunanistan GSYİH'sının neredeyse yarısını, yurt içi yatırımların üçte birinden fazlasını ve ülke ihracatının yarısından fazlasını karşılıyor. Selanik'in de içinde bulunduğu Orta Makedonya bölgesi GSYİH'nın yaklaşık yüzde 14'ünü üretirken, diğer bölgelerin her birinin payı yalnızca yüzde 1 ile 5 arasında değişiyor.
Oy verme uygulamalarına gelince de benzerlikler var. Yazar, Burnham'ın solun uzun süredir savunduğu nispi temsil sistemini benimsediğine dikkat çekiyor. Çipras da 2016 yılında saf nispi temsil sistemini getirerek Yunan demokrasisini daha adil yapacağını savunmuştu.
Ancak bu reform Çipras ve sol eğilimli Syriza partisi için sonunda ters tepti. Yazar, sistemin ilk kez 2023'te kullanıldığında merkez sağın istikrarlı tek parti hükümeti vaadiyle ikna edici bir zafer kazandığını belirtiyor. Syriza ise artık doğrudan kazanamadığı için nispi temsili desteklemekle suçlandı. Yazara göre, büyük bir partinin küçük partilere avantaj sağlayan bir seçim sistemini savunması, seçmenlerin o partinin büyük oyuncu olarak güvenini sorgulamasına yol açabiliyor.
Nispi temsil gibi, vergi reformu da Çipras'ın ilerici destekçilerine verdiği amiral gemisi sözlerden biriydi. Zenginlerin sıradan insanların yararına daha fazla katkı sağlayacağı daha adil bir vergi sistemi sözü verdi. Uzun süredir servetin daha fazla vergilendirilmesini savunan Burnham gibi Çipras'ın da orta sınıfı yormadan daha önce vergilendirilmemiş varlıklara ulaşabileceği bekleniyordu.
Ancak umulan vergilendirilmemiş servet hiçbir zaman ortaya çıkmadı. Yunanistan'ın kurtarma paketi yıllarının yükü ağırlıklı olarak orta sınıfın sırtına bindi ve Syriza'nın daha sonra geri kazanması gereken seçmenleri yabancılaştırdı. 2019 seçimlerine gelindiğinde parti, çok daha geleneksel vergi politikalarına yönelmişti. Eleştirmenler, Syriza'nın programının merkez sağ Yeni Demokrasi'ninkine oldukça benzediğini ve gerçekten farklı bir ekonomik vizyon sunduğu iddiasını zayıflattığını savundu.
Siyasi gerçeklikle tekrarlanan yüzleşmeler ve bunun sonucunda yapılan dönüşler, Çipras'a yöneltilen ve şimdi Burnham'a da yöneltilen bir eleştiriyi pekiştirdi: Kendine ait net bir siyasi kimlikten yoksun, bunun yerine siyasi ana göre değişen bir söyleme güveniyor. Çipras sandıkta bunun bedelini ödedi. 2019'da iktidarı kaybetti, ardından partisi 2023'te bir ağır yenilgi daha aldı. Siyasetin ön saflarından çekildi ve ancak bir ay önce geri döndü.
