Geçtiğimiz Cumartesi, eski ABD Başkanı Barack Obama ve eşi Michelle Obama’nın Chicago’da kendi adını taşıyan Başkanlık Merkezi’nin açılış töreninde yaptıkları konuşmaları izleyip dinlemeye bir saat ayırdım. Bir kez daha fark ettim ki insanlar, kurumlar ve toplumlar arasında karşılaştırma yapmak çoğu zaman kaçınılmaz oluyor.
Merkez, Obama’ların yaşadığı, tanıştığı, aşık olduğu, evlendiği ve çocuklarını büyüttüğü mahallede yer alıyor. Burası, onların kişisel hikâyesine ve kamusal yolculuğuna derinden bağlı bir yer.
Michelle Obama ilk konuşan oldu. Sözleri düşünceli, iyi yapılandırılmış ve anlam yüklüydü. Net ve kendinden emin bir şekilde konuştu; aşırı retorikten, tiyatral gösterilerden ya da kendini övmekten kaçındı. Sözleri yalnızca eğitim ve hazırlığı değil, aynı zamanda karakteri yansıtıyordu. Oysa karakter, bir insanın sahip olduğu herhangi bir unvandan veya makamdan çok daha önemlidir. Konuşmasından gerçekten etkilendim.
Tören boyunca eşi Barack Obama’ya duyulan sevgi ve hayranlık da eksik değildi. Obama’nın duygulandığı anlar birçok kez gözlemlendi.
Başkan Obama kürsüye çıktığında ise ancak usta işi diyebileceğimiz bir konuşma yaptı. Bu konuşma; zekâ, zarafet, alçakgönüllülük ve minnettarlığı bir araya getiriyordu. Merkezin hayata geçmesine katkıda bulunan herkese teşekkür etti ve törende hazır bulunan eski başkanlar Joe Biden, Bill Clinton ve George W. Bush ile eşlerini cömertçe andı.
Özellikle dikkat çekici olan, bu siyasi rakiplerin birbiriyle kurduğu rahat ve sıcak iletişimdi. Michelle Obama ile George W. Bush arasında yıllar içinde gelişen dostluğa dair bir anekdot aktarıldı; bu dostluk çoğu zaman siyasi farklılıkları aşmış ve anlaşmazlığa rağmen karşılıklı saygının mümkün olduğunu göstermiştir.
Bu eski başkanların bir araya geldiğini izlerken, etkinliğin vakur havası insanı etkiliyordu. Farklı partileri, farklı felsefeleri ve farklı dönemleri temsil ediyorlardı; ama hepsi demokratik kurumlara ve birbirlerine saygı duyuyordu.
Bu buluşma, kamusal hayatın hâlâ nezaket, hazırlık, alçakgönüllülük ve saygı ile şekillenebileceğini hatırlatıyordu. Kamusal söylemin çoğu zaman kutuplaşmayı, gösterişi ve kişisel saldırıları ödüllendirdiği bir dönemde, bu tür örnekler daha da öne çıkıyor.
Beni en çok etkileyen şey buydu işte. Siyasetin, ideolojinin ve parti bağlılığının ötesinde, etkinlik giderek daha nadir hale gelen bir kültür seviyesini, ciddiyeti ve kurumsal saygıyı yansıtıyordu.
Ve insan bu tür örneklerle karşılaştığında, ister istemez karşılaştırmalar yapıyor.
