Bugün 10 Kasım, azizler takvimine göre birçok nadir ve sevilen ismi gündeme getiriyor.
Bugün kimler isim gününü kutluyor
Arsenios, Arseni, Arsenia, Arsina, Arsinoi *
Erastos, Erasti, Erasti
Irodion, Rodion, Irodias, Irodiada
Rodia, Rodula, Rodita, Roza, Rozalia, Rozita, Rozina, Rozana, Rodion, Rodios, Rodis, Rodos, Irodion, Irodianos
Sosipatros, Sopatros, Sopatra, Sopatria, Patra, Patrula, Patritsa *
Milos, Milis, Milon
Orestis, Orestias, Orestia, Orestiada *
Orion, Orionas, Orionis, Orioni
* Bu isim için kutlanan başka tarihler de var.
Kilisenin andığı azizler
10 Kasım, Hristiyanlığın önemli isimlerine adanmış. Kilise özellikle şunların anısını yaşatıyor:
Kappadokyalı Oziyos Arsenios
Yetmiş Havari
Mucizeler yaratan Başşehit Milos
Tyana'lı Aziz Orestes
Kappadokyalı Arsenios
Kappadokyalı Arsenios, 1840 civarında Farasa ya da Varasio'da, Kappadokya'nın Farasa bölgesindeki altı Hristiyan köyünden biri olan Kefalohori'de dünyaya geldi. Ailesi erdem bakımından zengin, maddi olarak ise orta halliydi. Ailenin Vlasios ve Theodoros (Aziz Arsenios) adında iki oğlu vardı.
Çocuklar küçük yaşta yetim kaldı ve onlara annelerinin kız kardeşi sahip çıktı. Küçük Theodoros'un Aziz Georgios tarafından kesin ölümden kurtarılması mucizevi bir olaydı. Bu olay sonuçta Vlasios'un Tanrı'ya kendi yolunda adanmasına yol açtı. Vlasios Bizans müziği öğretmeni olarak Tanrı'yı yücelttı ve sonradan İstanbul'a yerleşti. Theodoros ise keşiş olmak istedi.
Büyüdükten sonra Niğde'ye, ardından İzmir'e gönderildi ve burada öğrenimini tamamladı.
Yaklaşık 26 yaşındayken Vaftizci Yahya'nın Flaviyanlar Manastırı'na (Zincidere) gitti. Orada sonradan keşiş oldu ve Arsenios adını aldı. Ancak sessiz hayatı uzun sürmedi. O dönemde öğretmen ihtiyacı çok büyüktü. Metropolit Paisios II onu diyakonluğa atadı ve Farasa'ya göndererek terk edilmiş çocuklara okuma yazma öğretmesini istedi. Bu iş tabii ki gizlice ve binbir önlemle yapılıyordu ki Türkler bir şey öğrenmesin. Otuz yaşında Kayseri'de Archimandrit unvanıyla presbiter olarak kutsandı ve “Pnevmatikos” (ruhani rehber) yetkisi aldı.
Ruhani faaliyeti giderek genişledi ve büyüdü. Tanrı'nın bol lütfuyla acı çeken insanların ruhunu ve bedenini iyileştiriyordu. Tanrı'ya ve O'nun suretinde yaratılmış insana büyük bir sevgi besliyordu, kendisinden çok başkalarını düşünürdü. Türklerin uyguladığı ağır baskı ve acıyı gördüğünde bu sevgi onu kendinden ve köyünden çıkarıp çevredeki köylere kadar ulaştırıyordu. Karşısına çıkan acıyı ayrım gözetmeden, Hristiyan ya da Türk olsun, iyileştirirdi. Azize göre bunun bir önemi yoktu; çünkü karşısındakinin yüzünde, büyük sevgiyle şekillenmiş Tanrı'nın suretini görüyordu.
Aziz'in Tanrı'nın lütfuyla gerçekleştirdiği mucizeler sayılamayacak kadar çoktur. Kısır kadınlar hamile kaldı. Aziz onlara dua okuyor ya da kendi yazdığı duaların yazılı olduğu küçük bir kâğıt parçası olan “fılaktó” (muska) veriyordu. Kör, dilsiz, topal, felçli ve cinlenmiş gibi ağır vakalarda Kutsal İncil'i okurdu. Okumayı bitirir bitirmez hastalar iyileşirdi. Birçok Hristiyan ve Türk, Aziz'in hücresinin eşiğinden aldığı toprağı biraz suyla karıştırıp içmiş ve iyileşeceğine, Aziz'e olan inançlarının mucizeyi yarattığına inanmış. Para ise hiçbir zaman kabul etmez, eline bile almazdı.
Sık sık şöyle derdi: “Bizim imanımız satılık değildir.”
Tüm varlığıyla yaşayan Aziz, İlahi olanı da yaşıyordu. Kendini tamamen feda ederek yaşıyordu; çünkü önce Tanrı'yı, sonra O'nun suretini, yani komşusunu çok seviyordu. Köylülerini ve hemşehrilerini o zor günlerde ve zor koşullarda imanlarından sapmamaları için büyük ve ağır mücadelelerle korudu. Bu dönemde Türklerin baskısı vardı; bir de koyun postuna bürünmüş kurtlar olan Protestanlar, Mesih'in sürüsünü otlatmaya çalışıyordu.
Küçük ve sade hücresi insanların arasındaydı. İnsanların içinde yaşıyordu, ama aynı zamanda dünyanın dışında da yaşamayı başarıyordu.
Bunda ve ilahi işlerinde, haftanın iki günü (Çarşamba ve Cuma) hücresinde kapalı kalıp dua etmesi onu çok destekliyordu. Bu günler diğer günlerdeki işleri de kutsadığı için ruhani açıdan daha verimli geçiyordu. Saatlerce diz çökerek halkı için Tanrı'ya dua ederdi. Tanrı halkını, kulu Arsenios'un keşişçe ellerine emanet etmişti. Aziz'in doğaya, özellikle de hayvanlara zarar verme konusundaki hassasiyeti çok büyüktü. Kendini dinlendirmek için hiçbir zaman bir hayvanı yormadı. Her zaman yaya yürümeyi tercih eder, alışkanlığı gereği yalınayak gezerdi. Gözünün önünde hep Mesih vardı; O da hayatında yalnızca bir kez bir hayvana binmişti. Aziz şöyle derdi: “Ben eşekten bile daha kötüyken, nasıl oturabilirim ona?”
Erdemlerini insanların gözünden saklamak ve böylece övgüden kaçınmak için bazı “huylar” edinmişti. Sert, öfkeli ve hırçın biri gibi görünür, kendisine sevgiyle ve minnetle yardım etmek, yemek pişirip göndermek isteyen kadınları azarlardı. Sadık dostu ve ilahici Prodromos'a şunları söylerdi: “Kadınların bana hizmet etmesini isteseydim, evli bir papaz olurdum ve bir papaz karısı bana hizmet ederdi. Kadınların hizmet ettiği keşiş, keşiş değildir.”
Tanrı'dan bir şey istemek için ellerini kaldırdığında dua eder ve “Tanrım!” diye bağırırdı. Sanki o anda kalbi parçalanıyormuş gibi görünür, Mesih'in ayaklarına yapışıp talebini geri çevirmeyecekmiş gibi olurdu. Farasalılar şöyle anlatırdı: “Biz, vatanımızda doktor ne demek bilmezdik; Hacı Efendi'ye koşardık. Yunanistan'da doktorlardan öğrendik, ama bunu yerlilere anlatınca garip geliyor onlara.”
Diğer armağanlarının yanı sıra öngörü yeteneği de vardı. Tanrı'dan, Hristiyanların Yunanistan'a göç edeceğini önceden öğrenmişti. Bu, 14 Ağustos 1924'te nüfus mübadelesiyle gerçekleşti. Ayrıca kendi ölümünü ve bunun bir adada olacağını da önceden biliyordu.
Onun kutsal görünümü her zaman lütuf ve teselli vadediyordu. Yüzü, inzivanın getirdiği keşişçe parıltıyla ışıldıyordu; bu parıltı olgunlaşmış ayva rengine benziyordu.
Mesih'e olan sevgisiyle giriştiği olağanüstü ruhani mücadeleler ve sürüsüne duyduğu sevgiyle verdiği çabalar onu bedensel sınırlarının ötesine taşımıştı. Elli yıl boyunca iyi bir çoban gibi sürüsüne önderlik etti.
Ölümünden üç gün önce Meryem Ana (Panagia) ona göründü. Onu Athos Dağı'nın tümünde, manastırlarda ve hiç görmeye nail olamadığı kiliselerde gezdirdi. Meryem Ana, üç gün içinde sevdiği ve tüm varlığını adadığı Rab'bin huzuruna çıkacağını söyledi.
Kappadokyalı Arsenios, 10 Kasım 1924'te Korfu'da hayatını kaybetti.
