Türkiye'nin F-35 savaş uçağı üretim programından çıkarılması, Rusya'dan S-400 füze savunma sistemini satın almasıyla ilgili. Yunanistan'la ilgili değil.
Çok sayıda Yunan politikacı ve analist, ve bazen Yunanistan'a dost ABD yasama organları, iki konu arasında keyfi bir bağlantı kurmuş olsalar da, bu durum gerçekliği yansıtmıyor.
Türkiye'nin bir müttefike karşı agresif söylemi ve davranışı, Atina'nın haklı olarak vurguladığı bir meseledir, ancak ilgili Amerikan yasaları bakımından, yaptırımlar, modern Rus füze savunma sistemini satın alması ve bu hareketin F-35'lere oluşturduğu risklerin bir sonucudur.
Bu gelişme, Yunanistan için varoluşsal ikilemleri yeniden gündeme getiriyor. Bunlar, komşumuz doğu yönünde bu particular uçağı edinmesin bile, geçerli olan temel sorunlardır.
Uzun vadeli ulusal stratejimiz, rekabetçi bir yerel savunma sanayisini geliştirmeye odaklanmalıdır.
ABD ile ilişkilerimiz, AB üyeliğimiz ve İsrail ile işbirliği gerekli ve faydalı olsa da, 10 milyonluk bir ülke olarak, 90 milyonluk bir Türkiye ile silah yarışında rekabet edemeyiz, hele de komşu ülkenin halihazırda büyük bir askeri sanayisi varsa.
Bu nedenle, kendi savunma üretimimize odaklanmalı ve kaliteye önem vermeliyiz. Bunun bir parçası, yetenekli Yunan bilim insanlarını yurtdışından geri getirmeye yönelik agresif çalışmalara yönelmeli.
Aynı zamanda, özellikle savunma alanında, üniversitelerin özel sektörle işbirliği konusunda zihniyetimizi değiştirmeli ve yerel savunma işletmelerine, bazıları Avrupa'da önemli bir varlık sahibi olanlara, devlet desteği sağlamalıyız.
Ayrıca, diplomatik düzeyde, diğer ülkelerle birlikte, Doğu Akdeniz'de stratejik dengenin bozulmasının tehlikelerine karşı uyarıda bulunmaya devam etmeliyiz. Ancak, bir savaş durumunda -ki hiç kimse istemiyor- yalnız Yunanistan'ın savaşacağı gerçeğini göz önünde bulundurarak, kendi savunma yeterliliğimize odaklanmalı ve bunu yalnızca yabancı silah sistemlerinin satın alınmasına bağlamamalıyız.
