Yunanistan'daki Holokost, II. Dünya Savaşı'nın genel hafızasında her zaman garip bir şekilde az yer kaplamıştır. Oysa Yunanistan, işgal altındaki Avrupa ülkeleri arasında en yüksek oranlardan biriyle savaş öncesi Yahudi nüfusunun yaklaşık yüzde 80 ila 90'ını kaybetmişti. Üstelik Selanik, kıtanın en büyük Yahudi şehirlerinden biriydi. Bu yıkım o kadar kapsamlıydı ki, bugün Yunanistan'ı defalarca ziyaret etseniz bile ortadan kaybolan bu büyük mirası tam olarak fark edemeyebiliyorsunuz.
Bu acı tarihi, bu yazın bir bölümünü geçirdiğimiz İyon adalarından Kefalonya'da yeniden hatırladım. Her yıl bir Yunan adasına gitmeye çalışırız, ancak bu seyahat beni beklenmedik bir şekilde Faşist İtalya'nın çöküşünü, büyük ölçüde unutulmuş bir Alman katliamını ve Yunan Yahudilerinin nihai yok oluşunu birbirine bağlayan bir tarihin içine sürükledi.
Eylül 1943'te, İtalya'nın Benito Mussolini'yi devirmesinden ve ardından Hitler'le ittifakını bırakıp Müttefiklerle ateşkes imzalamasından sadece iki ay sonra, Kefalonya'daki Alman güçleri eski ortaklarına saldırdı. İtalyan Acqui Tümeni'ne bağlı yaklaşık 12 bin asker, silahlarını teslim etmelerine yönelik Alman taleplerine direndi. Almanlar, İtalyanları yenilgiye uğrattıktan sonra II. Dünya Savaşı'nın en büyük savaş esiri katliamlarından birinde binlerce İtalyan esiri idam etti.
Ancak İtalya'nın yenilgisi, Yunanistan için çok daha önemli bir başka sonucu daha beraberinde getirdi. Ülkenin büyük bir kısmı 1941'den beri İtalyan işgali altındaydı ve İtalyan makamları, faşist bir işgalci güç olmalarına rağmen, kontrol ettikleri bölgelerden Yahudilerin sınır dışı edilmesine yönelik Alman çablarına genellikle direnç gösteriyordu. Bu durum, Yahudilerin Alman işgali altındaki Yunanistan'dan İtalyan kontrolündeki bölgelere geçerek bazen nispi bir güvenlik bulabildiği tuhaf bir tablo yaratmıştı.
Ancak 8 Eylül 1943'te bu koruma kalkanı fiilen ortadan kalktı.
