Yunanistan'ı günlerdir kasıp kavuran orman yangınlarında şu ana kadar 5 kişi hayatını kaybetti, çok sayıda ev kül oldu ve yaklaşık 52 bin 200 dönüm ormanlık alan yandı.
Yaşanan yıkımın büyüklüğünü anlatacak ya da duyulan acıyı ifade edecek kelime bulmak mümkün değil.
Yangını söndürmek için mücadele ederken hayatını kaybedenlerin ailelerine ne söylenebilir? Ya da evleri kül olan ev sahiplerine? Taş üstüne taş koyup inşa ettikleri, çocuklarını büyüttükleri, hayatlarını geçirdikleri evleri şimdi küle dönmüş durumda.
Kelimenin tam anlamıyla söylenecek söz yok.
Böyle bir acının ortasında insanların devleti kendilerini koruyamadığı için suçlaması da son derece doğal.
Ancak mesele göründüğünden çok daha karmaşık.
Güney Avrupa günlerdir yanıyor. Fransa ve İspanya da yangınlardan ağır hasar aldı.
Bu ülkeler tüm çabalarına rağmen yıkımı engelleyemedi.
Benzer durumlar Amerika Birleşik Devletleri'nde de yaşandı.
Peki bu yangınların sayısı ve şiddeti neden giderek artıyor?
Birinin dikkatsizce söndürülmemiş bir sigara izmariti atması ya da kasten yangın çıkarması mümkün mü?
Elbette bu ihtimal var.
Ancak sorunun temelinde bölgeyi etkisi altına alan olağanüstü yüksek sıcaklıkların yattığına şüphe yok. Aşırı sıcak toprağı kurutuyor, yangına karşı son derece hassas hale getiriyor ve bu koşullarda alevler hızla yayılıyor.
Bir de üzerine Yunanistan'da olduğu gibi kuvvetli rüzgarlar eklenince sonuç gerçekten felaket oluyor.
Peki devlet bu kadar yıkıcı yangınlar karşısında tamamen çaresiz mi? Kesinlikle hayır.
Bir hükümetin en önemli görevi vatandaşlarını ve mallarını korumaktır.
Hükümetlerin, kaynakları ve kapasiteleri ölçüsünde ellerinden geleni yaptıklarına hiç şüphem yok.
Yine de daha fazlasının yapılması gerektiği açık. Hükümetler hatalarından ders almalı, mevcut teknolojileri kullanmalı, vatandaşlarını daha iyi hazırlamalı ve yangınları önleme ve söndürme çalışmalarına daha fazla yatırım yapmalı.
İklim değişikliğinin olmadığını iddia edenler bir zahmet Avrupa'ya gitsin. Ne kadar yanıldıklarını anlamaları uzun sürmez.
Ve şunu da kabul etmek gerekir ki bu artık uluslararası bir sorun, sadece bir ülkenin sorunu değil.
