Bulgaristan ve Litvanya olmasaydı Yunanistan Avrupa'da “birinci” olurdu. Ama alkışlamayın, çünkü bu sıralama enflasyon için.
Yunanistan'ın kasım ayındaki enflasyon oranı yüzde 5,7 oldu. Bu oran, Eurostat'ın yüzde 5,6 olan tahminini bile aştı. Avrupa'da bu konuda yalnızca Bulgaristan ve Litvanya Yunanistan'ın önünde yer alıyor.
Yani yükselen fiyatların Avrupa genelindeki sorunu, Yunanistan'da daha da ağır. Avro Bölgesi'nin ortalama enflasyonu yüzde 4 olarak gerçekleşti. Geniş kabul gören bu pahalılık krizi, gözlemlediğimiz toplumsal hoşnutsuzluğun artmasına katkı sağlıyor.
Mesele yalnızca genel enflasyon artışı değil. Hanehalkının harcanabilir gelirinin büyük bölümünü oluşturan belirli mal ve hizmetlerin fiyatları da hızla arttı. Bu durum özellikle düşük gelirli hanelerde kendini gösteriyor.
Şunu düşünün: yıllık bazda konut giderleri (kira, faturalar vb.) yüzde 15,1 arttı, ulaşım giderleri ise yüzde 13,8 yükseldi.
2020'yi baz yıl alırsak Tüketici Fiyat Endeksi, kümülatif artışla 100'den 129,18'e çıktı. Konut için bu artış endeksi 100'den 145,37'ye, ulaşım için 140,1'e, gıda için ise 137,84'e taşıdı.
İnsanların günlük hayatında bu rakamlar, ödenmemiş faturalar, eriyen birikimler ve hangi giderlerin karşılanıp hangilerinin karşılanamayacağı kaygısı anlamına geliyor. Daha az tatil günü demek. Çocukların özel dersleri için evdeki gerekli onarımların ertelenmesi demek.
Bu rakamlar, nominal olarak artsa bile durağan kalan ya da satın alma gücü düşen ücretler anlamına geliyor. Düşük ücretli işlere mahkûm olmak ve sürekli güvencesizlikle yaşamak demek.
Bunlar doğal olaylar değil. Yunanistan'ın petrol rezervlerinin olmamasının sonucu da değil, çünkü aynı durum diğer ülkeler için de geçerli.
Yunanistan'ın enflasyonunun, dolayısıyla fiyat baskısının Avrupa ortalamasının üzerinde olması, Kiryakos Miçotakis hükümetinin politika tercihlerinin sonucu.
Bunlar arasında hükümetin dolaylı vergileri, özellikle özel tüketim vergilerini düşürmeyi düşünmeyi reddetmesi var. Belirli mal ve hizmetlere fiyat tavanı getirmeyi reddetmesi var. Ve elbette enerji sektöründe faaliyet gösteren büyük şirketlerin kâr marjlarını sınırlamak istememesi var.
Gerçekte hükümet, bazı işletmelerin olağanüstü kârlarını desteklemeyi tercih etti ve yükü hanehalklarının sırtına bindirdi. Aynı zamanda toplumsal uyumun, kamu altyapısının, sağlık ve eğitimdeki iyileştirmelerin önüne büyük mali fazlaları koydu.
Bütün bunlar, hanehalklarının bugün içinde bulunduğu zor koşulları ve her kamuoyu anketinde yansıyan öfkeyi açıklıyor.
Bu arada hükümetin açıkladığı tüm önlem ve vaatlerin pahalılıkla mücadelede çoğu zaman boşa bir çaba gibi kaldığı anlaşılıyor. Hükümetin her duyurusu, dikkatle sızdırılan her haber ve Kiryakos Miçotakis ile görünürdeki halefi Kiryakos Pierrakakis'in defalarca ortaya koyduğu, büyük reklamı yapılan “rahatlatma önlemleri” bu kapsamda değerlendiriliyor.
Bütün bunlar, bugünkü siyasi çatışmanın gerçek mücadele alanını ve gelecek seçimlerin yapılacağı zemini ortaya koyuyor.
Seçimleri, siyasi “merkezi” en iyi kimin temsil ettiği ya da “piyasalardan” en olumlu değerlendirmeyi kimin aldığı belirlemeyecek.
Bunun yerine, toplumun çoğunluğunun yaşadığı ekonomik ve sosyal gerilemeye son verilip verilemeyeceği belirleyici olacak.
Bu da nihayetinde Yeni Demokrasi ve Kiryakos Miçotakis'in siyasi bedeli ödemek zorunda kalacağı anlamına geliyor.
