Yunan sinemasının ikonik oyuncusu Aliki Vougiouklaki'nin ölümünden sadece aylar önce kaydedilen nadir ve son derece duygusal bir ses kaydı gün yüzüne çıktı. Kayıt, Alitheies me ti Zina adlı televizyon programında yayınlandı.
Kayıtta, oyuncu hayat, şöhret ve ölüm hakkında açık sözlü konuşarak, kamuoyunda nadiren görülen derin ve kişisel bir yönünü ortaya koydu.
Vougiouklaki, 23 Temmuz 1996'da karaciğer ve pankreas kanseriyle mücadelesinin ardından hayatını kaybetti. Gazeteci Panagiotis Fytras ile ölümünden yaklaşık beş ay önce yapılan röportajda, miras ve bir insan gittikten sonra geriye ne kaldığı üzerine düşüncelerini paylaştı.
Oyuncu, hayatıyla ilgili belki de en önemli şeylerin, kendisi artık var olmadıktan sonra yazılıp anlaşılacağını söyledi ve insanlar gittikten sonra hayatın devam ettiğini ve buna gerçekçilikle bakılması gerektiğini ekledi.
Vougiouklaki ayrıca kendi kamusal mirası ile Marilyn Monroe'nunki arasında bir karşılaştırma yaparak, ölümünden sonra kitapların, hikayelerin ve yorumların uzun süre devam edeceğini öne sürdü. Bu düşüncenin kendisine acı vermediğini, aksine bir tatmin duygusu hissettirdiğini vurguladı.
Kamusal kimliğinin etrafında örülen imaja değinen Vougiouklaki, bilinçli olarak kendisiyle ilgili bir efsane yarattığı fikrini reddetti.
“Efsane eğer inşa edilirse çöker” diyen oyuncu, otantikliğin esas olduğunu ve kamusal bağın sadece kurguyla ayakta kalamayacağını ifade etti.
Kaydın en duygusal anlarından birinde, olağanüstü kariyeri boyunca gerçekten yaşamayı unutmuş olabileceğini itiraf etti.
Hayatındaki her şey yoğun, dramatik ve bunaltıcı hale geldiği için basit zevkleri ve sıradan insan deneyimlerini kaçırdığını düşündüğünü söyledi.
Vougiouklaki ayrıca Yunan halkına karşı sorumluluk duygusundan da bahsetti ve izleyicilerin sevgisini hem bir ayrıcalık hem de bir yükümlülük olarak tanımladı.
Kamusal kişiliği ile özel benliği arasında bir iç çatışma yaşadığını açıklayan oyuncu, bir tarafın gerçeği anlarken diğer tarafın izleyicilerin onu sahnede gördüklerinde hissettikleri neşeyi korumaya adandığını söyledi.
Konuşmayı bitirirken, bu bağ hala varken halkla olan bağını koparmaya hakkı olup olmadığını sorguladı ve şu sözlerin gücü üzerine basit bir düşünceyle sözlerini noktaladı: “Seni seviyorum.”
