Barbara Brown’ın hikâyesi, köklerine uzanma ve ailesine yeniden kavuşma üzerine dokunaklı bir öykü. Brown, 1959’da Atina’da doğdu ve bebekken Amerikalı evlat edinen ailesi tarafından ABD’ye götürüldü.
Evlat edinildiğini biliyordu. Ancak ailesi, onu kaybetme korkusuyla biyolojik ailesini aramasına izin vermedi.
Ailesi vefat ettikten sonra Brown aramaya başladı. Eftychia Projesi’nin desteği ve yeğeninin tamamen farklı bir nedenle yaptırdığı bir DNA testi sayesinde biyolojik ailesine ulaştı.
Bugün Teksas’ta yaşıyor, iki çocuğu ve beş torunu var. 2023’te akrabalarını buldu ve 2024’te onlarla ilk kez bir araya geldi.
AMNA haber ajansına konuşan Barbara Brown, şunları kaydetti:
“Bugün Teksas’ta yaşıyorum. İki çocuğum ve beş torunum var. Evlat edinildim. Evlat edinen ailem beni 1959’da Atina’dan alıp Amerika’ya götürdü.”
“Ailem 2023’te Eftychia Projesi ekibinin yardımıyla bulundu ve bunun için minnettarım. Beni sevgiyle kabul ettiler. İlk andan itibaren bu aileye ait olduğumu hissettim.”
Barbara’nın annesi zor ve sert bir hayat yaşadı. Küçük yaşta üvey annesi onu koruyucu ailelere verdi. Genç bir kızken evlenmeden hamile kaldı ve kızını büyütecek maddi imkânı olmadığı için evlat vermek zorunda kaldı.
Akrabaları karşılaşmayı beklenmedik ama derinden etkileyici bir deneyim olarak anlatıyor:
“Yeğenimizin tamamen farklı bir nedenle yaptırdığı basit bir DNA testi bizi Barbara’ya yaklaştırdı. Hiçbir şey bilmiyorduk. Basit bir süreç bizi bir araya getirdi ve şimdi Barbara ailemizin bir üyesi. 2024’te onunla tanıştık ve o günden beri birleşmiş bir aileyiz. Bu eşsiz bir duygu.”
Amerika’da büyürken Linda Trotter adını taşıyan Eftychia Noula, kendi kişisel deneyimi ve biyolojik ailesiyle yeniden kavuşması sayesinde Eftychia Projesi’ni kurdu.
Bu kişiler her yıl bir araya geliyor. Bu yıl Yunanistan’da Yunan evlatlıkların Beşinci Yıllık Yunan Evlatlık Buluşması yapılıyor. Buluşma, Yunan kökenli kişilerin biyolojik ailelerini aramasını destekleyen Eftychia Projesi ile bağlantılı.
Atina’nın Psirri semtindeki bir etkinlikte konuşan Noula, buluşmanın önemini anlattı:
“Bu, beşinci buluşmanın başlangıcı. En büyük buluşma bu. Hepsi 1950’li, 60’lı ve 70’li yıllarda evlat edinilmiş çocuklar. Hepsi Yunan, Yunan olarak doğmuşlar. Büyük bir yolculuğa çıkmak için buradayız. Kökenlerini ve yerlerini tanısınlar diye. Sevincimiz çok büyük.”
Linda Trotter’ın oğlu da kendi deneyimini paylaştı.
“Dokunaklı bir deneyim. Ailenizi bulmak ve akrabalarınızla tanışmak eşsiz bir şey. Annem biyolojik ailesiyle buluştu. Onunla birlikte biz de akrabalarımızla ve köklerimizle tanıştığımız için kendimizi şanslı hissediyoruz.”
İçişleri Bakanlığı Genel Sekreteri Athanasios Balerbas ise Yunanistan’dan Amerika’da evlat edilmek üzere ayrılan çocukların hikâyesine değindi:
“Yunanistan’dan, çoğu bebek yaşta, Amerika’da evlat edilmek üzere ayrılan çocukların meselesi, II. Dünya Savaşı’ndan sonra yıkılmış bir ülke için geçmişten kalan ciddi bir sorun.
Ama onlar hiçbir zaman Yunan olmaktan vazgeçmedi. Hizmet birimlerini ve Yunan bürokrasisini, Yunan kökenlerini kanıtlayacak başka belgelere de önem vermeye ikna etmek zordu.
Bu, iki yıl önce Livanios-Spanakis bakanlık kararıyla yapıldı. Toplum geçmişin yaralarını iyileştirmeli.
Yunan hükümeti anlayış ve hassasiyet gösterdi. Bu insanların Yunan kimlik kartı ve pasaport alıp gururla Yunan olduklarını söyleyebilmeleri için bir çözüm bulmayı başardı.”
Eftychia Projesi Başkan Yardımcısı Panagiota Vrysiotis’in açıklamasına göre katılımcılar Selanik, Vergina, Meteora, Metsovo, Yanya, Arta, Mesolonggi, Kalavryta ve Korint’e seyahat edecek.
“Gezi; tarihi ve kültürel yerleri, manastırları ve anıtları kapsıyor. Evlat edinilenler, doğdukları yeri ve köklerini tanıma fırsatı bulacak.”
Vrysiotis, Korint’in bir destinasyon olarak çok özel olduğunu belirtti. Korint’in, eski Yunan mitolojisinin en ünlü evlatlıklarından biri olan Oidipus ile bağlantılı olduğunu söyledi ve “Antik Korint’te özel bir etkinlik planlandı” dedi.
“Katılımcıların çoğu için bu, onlarca yıl sonra Yunanistan’a ilk dönüş. Gerçekten çarpıcı olan, çoğunun aynı tepkiyi vermesi. Bana, ‘Buraya 60 yıldır, bebekken geldiğimden beri gelmedim ve kendimi evimde hissediyorum’ diyorlar.”
