ATİNA — Bazı aile hikâyeleri tarihin girdabında sonsuza dek kaybolup gider. Bazılarıysa asla silinmez; bir kişiyi, bir ismi ya da rastgele bir tanıklığı beklerler, parçalarını birleştirmek için sabırla.
İşte böyle bir hikâye bugün The National Herald aracılığıyla gün yüzüne çıkıyor. Yorgo Kapolonaris, Yunanistan ve ötesindeki Rumlara sesleniyor: Bir asırdan fazla süre önce, Küçük Asya Felaketi sırasında kaybolan ve tüm belirtilere göre Amerika Birleşik Devletleri'ne göç eden büyükbabasının kardeşinin torunlarını bulmayı umuyor.
Olayın en çarpıcı yanı ise, ailenin bu kayıp kolunun birkaç yıl önce Yunanistan'daki akrabalarını bulmak için çoktan bir girişimde bulunmuş olması. ABD'den bir adam Selanik'in Rentina köyüne gelmiş ve köydeki eski fırını işleten adamın torunlarını aramış. Ama onları bulamamış.
Hikâye 1922'de başlıyor. Bay Kapolonaris'in büyükbabası Yorgo Kaplunaris (soyadı sonradan Kapolonaris olmuş) Küçük Asya'daki Denizli'den, eşi Mersina Çakiroğlu ise Makri'den geliyor.
Küçük Asya Felaketi'nin ardından Kaplunaris, kız kardeşi Athena ve adı zamanla unutulmuş bir erkek kardeşiyle birlikte aynı mülteci gemisine binmiş.
Gemi Pire'ye vardığında tam bir kaos hüküm sürüyormuş. Binlerce kökünden kopmuş insan inmeye, yakınlarını bulmaya, bir parça ekmek ve hayatta kalacak bir yer kapmaya çalışıyormuş.
O karmaşada üç kardeş birbirinden ayrılmış.
Yorgo ve Athena bir arada kalmayı başarmış ve daha sonra Selanik'in Rentina köyüne yerleşmiş. Üçüncü kardeş ise sonsuza dek kaybolmuş. Ancak aile geleneği hiç ölmemiş. Büyükler anlatırmış: O kardeş sonunda Amerika Birleşik Devletleri'ne giden bir gemiye binmiş, orada yeni bir hayat ve aile kurmuş.
Yorgo Kapolonaris Rentina'ya yerleşmiş ve köydeki tek fırını açmış. Yıllarca bölge halkına ekmek sağlamış. Ta ki 1937'de hem kendisi hem de eşi çok genç yaşta ölene kadar. Küçük oğulları Haralambos'u yetim bırakmışlar.
Aile Yunanistan'da hayatına devam etmiş ama kayıp kardeşlerine ne olduğunu hiç merak etmekten vazgeçmemiş.
Ta ki neredeyse bir asır sonra her şeyi değiştiren bir şey olana kadar.
2020 veya 2021 civarında, ABD'den bir adam Volvi Belediyesi binasını ziyaret etmiş.
Bay Kapolonaris'in topladığı bilgilere göre, kimliği belirsiz ziyaretçi ısrarla Rentina'daki eski fırının sahibinin akrabalarını arıyormuş.
Belediye çalışanları aile geçmişini bilmediklerinden, böyle bir torun tanımadıklarını söylemiş. Ziyaretçi başka bir şey yapmadan oradan ayrılmış.
Ancak Yorgo Kapolonaris için bu bilgi hiçbir şüpheye yer bırakmıyor. "O zamanlar Rentina'da tek bir fırın vardı ve o da büyükbabama aitti. Amerika'dan gelen adamın bizim ailemizi aradığından eminim," diyor.
Şimdi TNH aracılığıyla kamuoyuna çağrı yapıyor: Bu hikâyeyi tanıyan Yunan-Amerikalıların kendisiyle iletişime geçmesini istiyor.
Özellikle önemli bir detay da soyadı. Amerika'ya varıldığında büyük olasılıkla değiştirilmiş. Olası biçimleri: Kaplunaris, Kapolonaris, Kapelonaris, Kaplan, Kaplon, Caplan veya hatta Kapas.
Bay Kapolonaris, babasının ya da büyükbabasının Küçük Asya'daki Denizli'den geldiğini, 1922'de Pire'de kardeşleri tarafından kaybedildiğini ya da birkaç yıl önce Rentina'da akraba aradığını hatırlayan herkesi gazeteye veya doğrudan kendisine ulaşmaya çağırıyor.
"Ailemizin kökünden sökülüşünün üzerinden yüz yılı aşkın zaman geçti. Ailenin iki kolunun birleşme ihtimali bile varsa, her çabaya değer," diyor.
Belki de bu yayın, birkaç yıl önce ulaşamadığı yere ulaşır. Belki Amerika'nın bir yerinde bir okuyucu bir soyadını, bir aile hikâyesini ya da Yunanistan'da bir kardeş bıraktığını söyleyen büyükbabasını tanır.
Ve böylece, 1922'den beri yarım kalan bir hikâye nihayet sonunu bulabilir.
Ailenin torunlarını bulmaya yardımcı olabilecek bilgiye sahip olanlar The National Herald ile e-posta yoluyla iletişime geçebilir: [email protected] veya telefonla: (+30) 2103614598 (Atina ofisi) ya da +1-718-784-5255 (New York).
Önemsiz gibi görünen bir bilgi bile (bir aile belgesi, eski bir fotoğraf, bir büyükanne/büyükbaba hikâyesi ya da soyadının farklı bir yazılışı) bu asırlık aile bulmacasının eksik parçası olabilir.
