Adrian Chiles ve konum takibi uygulamaları hakkındaki yazısına (Konum takibi uygulamaları beni kekeleyen bir enkaz haline getirdi – ama bakamıyorum, 16 Eylül) ilişkin olarak benim durumum tam tersi. Karımın telefonuna bir telefon takip uygulaması ekledim, böylece yalnız başına dışarı çıktığımda beni takip edebilsin; bu bana Islington’ın sert sokaklarında daha güvende hissettiriyor. Sorun şu ortaya çıkıyor: nerede olduğumu bilip bilmediğini sormak için karımı aradığımda, kibarca umursamadığını söylüyor, takip uygulamasına bakmayı reddediyor ve telefonu kapatıyor! Belki Adrian’a biraz koçluk yapabilir.
Margaret Squires’ın çeşitli hava durumu uygulamalarındaki çelişkili tahminler yüzünden yaşadığı hayal kırıklığını anlıyorum (Mektuplar, 11 Eylül). Daha az bilimsel bir yaklaşım benimsediğimi itiraf etmeliyim. Sadece telefonumdaki tüm hava uygulamalarını, bana duymak istediğimi söyleyene kadar kontrol etmeye devam ediyorum. Bu yüzden çoğu zaman havayla ilgili tamamen haksız bir güvenle dışarı çıkıyorum. Bu noktada ben daha çok bir hava gözlemcisi değil, hoş yanılsamaların küratörü gibiyim.
Antik Yunanlıların Parthenon’un tabanını su birikintilerini önlemek için kavisli inşa etmiş olabileceğini öğrendik (Rapor, 16 Eylül). Belki günümüzün yol ve otopark mühendisleri bir çalışma gezisi için Yunanistan’a gitmeli.
Tautolojiler: “added bonus”, “free gift”, “could potentially”, “potential risk” – ve her yerde bulunan “in terms of”e hiç girmeyelim (Mektuplar, 15 Eylül). Bu zaman baskısı olan dünyada insanlar neden bu kadar çok kelimeyi boşa harcıyor?
