Yunanistan, hem kendi sınırları içindeki olaylarla hem de oluşturduğu imajla sınanmaktadır. Ülke, kurumlarında, kamu yönetiminde, eğitimde, sağlıkta ve ekonomide kronik zayıflıklar ve derinlemesine işleyen dysfonksiyonlarla karşı karşıyadır.
Ancak, bir ilerleme, normalite ve 'mükemmellik' anlatısı, ülkenin gerçek durumunu ve dünyadaki yerini ciddi bir şekilde tartışmaktan çoğu zaman uzaklaştırmaktadır. Hükümetin, kayıtını olumlu bir şekilde sunma çabası, siyasi bir yarışmanın beklenen bir parçasıdır. Problemler, iletişim, halkın bilgi ihtiyacını karşılamaktan çıkıp, toplumu gerçeklikten uzaklaştırmaya başladığında ortaya çıkar.
Seçici rakamlar, sürekli başarı beyanları ve abartılı bir imajın tekrarı, anlamlı bir inceleme için yer bırakmaz. Başarı iddiaları, devletin temel işlevlerinin günlük hayatın taleplerini karşılayamadığı durumlarda dahi sıkça yapılır. Bu uçurum, vatandaşların kendileri tarafından açık bir şekilde ortaya konur. Ekonomik büyümeden ve ücret artışlarından söz ederler, ancak bunlar teorik olarak satın alma güçlerini güçlendirecek ve seçeneklerimizi genişletecektir. Pratikte ise, birçok insan böyle bir iyileşme yaşamaz. Gelirleri ay sonuna kadar yetmez, ihtiyaçlar daha da sıkı bir şekilde önceliklendirilir, planlar ertelenir ve umutlar kıstırılır. Vatandaşlar, her yerde ve özellikle de hayalleriyle uzlaşmak zorunda kalırlar.
Resmi refah imajı, toplumun günlük deneyimine az benzeyen bir hal aldığında, siyasi iletişim, modern bir 'halkın afyonu' gibi işlev görür: sorunları ortadan kaldırmaz, ancak onları daha kolay tolere edilebilir hale getirmeye çalışır.
Bu imaj ve deneyim arasındaki uçurum, 'mükemmellik' kelimesinin kullanımında da yansıır. Kamu konuşmalarında, often, liyakatin, etkinliğin ve ilerlemenin bir vaadi olarak kullanılır. Ancak sistem, gerçekten liyakat, bağımsız düşünce ve yetenek yerine parti bağımlılığı, kişisel bağlantılar ve uyumu daha çok ödüllendirdiğinde ne olur? Mükemmellik, o zaman, bir siyasi prensipten bir iletişim etiketine dönüşme riski taşır.
