Şarap dünyasında coğrafi işaretleri genellikle bir merdiven gibi okuma alışkanlığı vardır. En altta geniş bölgesel isim, onun üzerinde daha dar ve sıkı bölgeler bulunur; üreticinin şarabı dar bölgenin kriterlerini karşılayamadığında geniş ismi kullandığı varsayılır. Ancak Attika bölgesi bu mantıkla işlemez. ΠΓΕ Αττική (PGI Attiki) bunun en net kanıtıdır. Tek bir coğrafi işaret, tek bir iklim ve her birinde farklı davranan dört farklı şarap ifadesi.
Coğrafi işaretin kapsamı
ΠΓΕ Αττική (PGI Attiki), deniz seviyesinden 30 metreden yüksek rakımlardaki bağlardan elde edilen üzümleri kapsayarak tüm bölgeyi içine alır. Dağlık, yarı dağlık ve ovalık alanları kapsar. Toprak yapısı oldukça çeşitlidir; kireçtaşı ve kireçli-kil ağırlıktadır. Toprak nispeten fakirdir ve bu durum doğal olarak verimi sınırlar.
Bölge beyaz, kırmızı ve roze şarap üretimine izin verir; kurudan güneşte kurutulmuş üzümlerden yapılan tatlı stillere kadar geniş bir yelpaze sunar. Ancak açık ara en baskın stil, taze ve ferah kuru beyaz şaraplardır.
Bölgesel ismin işlevi
Bağlık alan, her biri ortalama bir hektarın biraz altında büyüklüğe sahip 7.000 üretici arasında paylaşılmış 6.200 hektarın biraz üzerindedir. Bu parçalanmışlık, nesiller boyu süregelen miras hukukunun bir sonucudur ve iki önemli sonucu vardır.
Birincisi, tek bir şarap evi kilometrelerce uzaklıktaki ve farklı toprak tiplerine sahip parsellerde tarım yapabilir. Bölgesel isim, ortaya çıkan şarabı en dürüst şekilde tanımlayan tek isimdir; bu da onu bir çaresizlik seçeneği değil, bir gerçeklik ifadesi haline getirir.
İkinci sonuç ise bölgedeki en eski asmaların hayatta kalmasıdır. Hiçbir bireysel sahip, bir bloğu söküp yeniden dikmek için yeterli bir risk almamıştır, bu nedenle parseller bölünmüş, elle işlenmiş ve olduğu gibi korunmuştur.
Tek bir iklimin dört farklı yansıması
Batı-kuzeybatı köşesi hariç, bölgenin tamamı denizle çevrilidir ve serin esintiler yaz sıcaklıklarını düşürmek için karaya doğru eser. Ancak topoğrafya, bölgenin bazı kısımlarının bu etkiyi almasını engeller ve sonuç olarak kıyıya yakınlık, bakı ve rakıma göre belirlenen bir dizi mikroiklim ortaya çıkar.
Bölgenin doğu kısmı en sıcak ve en kurak alandır; yılda yaklaşık 2.900 saat güneş ışığı alır ve 400 ila 450 milimetrenin altında yağış düşer. Batı kısmı Saronik ve Korint körfezleri arasında yer alır ve nispeten daha serindir; bağlar Mount Geraneia yamaçlarında 700 metreye kadar yükselir. Kuzeybatıdaki Kithaironas yamaçları karasal iklimin etkisini gösterir. Kuzey Attika, Parnitha ve Penteli dağlarında en serin bölgedir; Stamata ve Kapandriti'de rakımlar 400 metreye ulaşır ve sonbaharın başlarında soğuk geceler ile serin gündüzler erken başlar.
Arabayla bir saatte geçebileceğiniz bir bölgenin içinde, tek bir Akdeniz ikliminin dört farklı yansıması mevcuttur. Değişen şey iklimin tipi değil, yoğunluğudur: denize ne kadar yakın olduğu, bağın ne kadar yüksek olduğu ve hangi yöne baktığı.
Tek bir üzüm, iki çok farklı şarap
Bölgedeki en faydalı tadım egzersizi, Savatiano üzümünün bölge genelinde yatay bir tadımını yapmaktır. Keratea'dan gelen şaraplar genellikle daha mineral ve otsu notalar sunar. Daha yüksek ve serin olan Stamata'dan gelenler ise yüksek asiditeye ve orta derecede alkole sahip, ince ve zarif bir yapıdadır.
Savatiano, bölgenin 6.200 hektarlık alanının yaklaşık 5.500 hektarını kaplar ve düz, verimli, sulanan arazilerde cömert davranır. Ancak 1950'lerin sonlarında dikilmiş, fakir kireçtaşı topraklarda, sulama yapılmayan eski kupa formunda budanmış çalı asmalarında verim hektar başına 28 ila 35 hektolitreye düşer ve ortaya çıkan şarap bambaşka bir karakter taşır: yoğun, mineral ve on yıl veya daha fazla yıllanma potansiyeline sahip.
Bu yıllanma kapasitesi yeni bir keşif değildir. 1935 yılında, sekiz yıl şişede bekletilmiş bir Savatiano, iki yüz bin şişelik bir seri halinde piyasaya sürülmüştü.
Coğrafi işaretin geri kalanı
Malagousia, Assyrtiko ve Roditis daha az miktarda dikilmiştir ancak kalite açısından büyük önem taşır; özellikle Assyrtiko giderek daha fazla alan kazanmaktadır.
Attika geleneksel bir kırmızı şarap üreticisi değildir, ancak coğrafi işaret Agiorgitiko, Limniona, Mandilaria, Mouchtaro, Cabernet Sauvignon, Carignan, Grenache Rouge, Merlot ve Syrah üzümlerine izin verir ve orta ila tam gövdeli kuru kırmızı şaraplar ile canlı kuru rozeler üretir.
Sonuç
ΠΓΕ Αττική (PGI Attiki); tek bir Akdeniz ikliminin dört farklı yansımasını, her birinde farklı davranan bir üzüm çeşidini ve miras hukukunun bir tesadüfü sayesinde hayatta kalmış yetmiş yaşındaki kuru tarım çalı asmalarını barındıran tek bir coğrafi işarettir. Atina merkezine sadece 30 dakika uzaklıktadır ve neredeyse hiçbir şarabı ihracat listelerinde yer almaz.
