Pedro Almodóvar, 'Boş Bir Günün Anısı' adlı kısa öyküsünde bizi yazar kimliğinin içine çekmeye çalışıyor. İlk okumada dikkat çeken bir an şöyle: 'Hareket etmek bana çok yardımcı oluyor. [...] Yazmayı bırakıp yürüyüşe çıkarsam, yürüyüş sırasında zihnim yazmaya devam ediyor. Hatta büyük bir kabalık yaparak, yürürken birisi bana bir şey söylemek için yaklaştı ve ben 'Üzgünüm, şu anda yazıyorum' diyerek özür diledim.'
İlk bakışta, Almodóvar'ın 'Acı Noel'i, yalnızca inisiyelerin erişebildiği, büyük sanatçıların öz-göndergeli ve itirafçı anlarına ait gibi görünüyor. Oysa annesinin hayatın sanatı, sanatın hayatı beslediği yönündeki kutsal inancına bağlı olan Pedrito, türler ve anlatılar arasında katı ayrımlar yapmaz; kendini her şeyden önce bir hikâye anlatıcısı olarak görmüştür. Bu kez, kendi kısa öykülerinden birinin fikrini merkeze alarak, bizi içsel bir yolculuğun içine yerleştiriyor: bir senaryo yazma süreci.
Almodóvar'ın alter egosu Raúl, en yakın iş arkadaşıyla ilişkisi çökmeye başlarken yeni senaryosunu yazarken ilhamını yeniden kazanmaya çalışıyor. Buna karşılık, kurgusal kült film yönetmeni Elsa, panik ataklarından kurtulmak ve çevresindeki acı çeken kadınların hikâyesini anlatmak için yazmaya geri dönüyor.
Pedro'nun çalışmalarının tamamına yayılan göndermelerin varlığı ve diegetik olmayan öğeleri ustaca kullanması— senaryo sözlerinin sinema perdesinde hiç yorucu olmadan görünmesi— 'Acı Noel'i yaratıcısının tanıdık ritmiyle sizi kucaklayan ve gözlerinizi ayırmanızı gerçekten imkânsız kılan bir film haline getiriyor. Aynı zamanda, Hitchcockvari gerilim, Rossy de Palma'nın komik görünümü ve striptiz kulübü sahnesi, kariyerinin bu geç döneminde tüm çatlaklarını tıpkı bir kintsugi sanatçısı gibi göstermek isteyen bir yönetmenin karakterini ortaya koyuyor.
Doğal olarak, son görünümlerinde ses tonunu kaybetmeye başlayan ve neredeyse 'La Llorona'yı okur gibi söyleyen Chavela Vargas'ın sesi, Alberto Iglesias'ın orijinal bestelerinden bile daha fazla bu film için ideal bir müzikal giysi haline geliyor.
Zirvelerine rağmen filmin son noktasının eksik olduğunu hissediyorsak, bunun nedeni yazmanın asla gerçekten bitmemesidir. Herkes araba, daire satın alacak, erken emeklilik ve güvenceli bir kamu sektörü pozisyonu hayal edecek, her Noel ve Paskalya Pazarında tüketim malları satın alacak; ama Pedro, sonuçta içinde yaşadığı derinin gerçekte ne olduğunu anlamaya çalışarak şeytanlarıyla güreşmeye devam edecek.
Panos Liakos bir film eleştirmeni, klasikçi ve çevirmendir. Batı Londra Üniversitesi'nde Film Çalışmaları doktora adayı ve NYU Tisch School of the Arts mezunudur. E-posta: [email protected]
